kwestionować

kwestionować
kwestionować {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk Ia, kwestionowaćnuję, kwestionowaćnuje, kwestionowaćany {{/stl_8}}– zakwestionować {{/stl_13}}{{stl_8}}dk Ia {{/stl_8}}{{stl_7}}'podważać, negować czyjeś sądy, decyzje, ustalenia; podawać coś w wątpliwość, wątpić w coś': {{/stl_7}}{{stl_10}}Kwestionować czyjeś kompetencje. Zakwestionować proponowane rozwiązania. Kwestionować legalność wyroku, potrzebę wprowadzenia dwuizbowego parlamentu. Zakwestionować prawdziwość dokumentów, zeznań. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Игры ⚽ Поможем написать курсовую

Look at other dictionaries:

  • kwestionować — ndk IV, kwestionowaćnuję, kwestionowaćnujesz, kwestionowaćnuj, kwestionowaćował, kwestionowaćowany «podawać w wątpliwość, wątpić o czymś, zaprzeczać» Kwestionował prawdomówność rozmówcy …   Słownik języka polskiego

  • układ — odniesienia «coś, do czego porównuje się jakąś rzecz, sprawę itp., tło, na którym rozpatruje się jakąś sprawę»: „Słuchaj. Radio przerwało program i podało, że Wojtyła został papieżem!” Pobiegłem powiedzieć o tym ojcu. Potem zacząłem obdzwaniać… …   Słownik frazeologiczny

  • znak — 1. Coś jest, stoi, stanęło, znajduje się pod znakiem zapytania «coś jest niepewne lub kwestionowane»: (...) wykształcenie dzisiejszych urzędników stoi pod wielkim znakiem zapytania (...). L. Tyrmand, Dziennik. 2. Coś upływa, przebiega itp. pod… …   Słownik frazeologiczny

  • dezawuować — ndk IV, dezawuowaćwuuję, dezawuowaćwuujesz, dezawuowaćwuuj, dezawuowaćował, dezawuowaćowany «nie uznawać czyjegoś prawa do jakichś działań, do występowania w czyimś imieniu; cofać aprobatę, kwestionować upoważnienie» Dezawuować czyjeś publiczne… …   Słownik języka polskiego

  • kontestować — ndk IV, kontestowaćtuję, kontestowaćtujesz, kontestowaćtuj, kontestowaćował, kontestowaćowany «zaprzeczać czemuś, kwestionować coś, podawać w wątpliwość, demonstrować, manifestować swój sprzeciw» Kontestująca młodzież. ‹fr.› …   Słownik języka polskiego

  • kwestionowanie — n I rzecz. od kwestionować …   Słownik języka polskiego

  • prawdziwość — ż V, DCMs. prawdziwośćści, blm «zgodność z rzeczywistością; bycie prawdziwym; cecha tego, co jest prawdziwe, zgodne z prawdą» Prawdziwość oskarżenia, zdarzenia, opowieści. Dowieść prawdziwości czegoś. Kwestionować, podważyć prawdziwość czegoś …   Słownik języka polskiego

  • sporny — 1. «będący, mogący być przedmiotem sporu, dający się kwestionować» Sporne kwestie, sprawy, zagadnienia. ∆ praw. Postępowanie sporne, sprawa sporna «postępowanie sądowe, sprawa sądowa, w których strony występują wobec siebie ze skonkretyzowanymi… …   Słownik języka polskiego

  • wiarogodność — ż V, DCMs. wiarogodnośćści, blm «bycie wiarogodnym; właściwość tego, co jest wiarogodne» Wiarogodność faktu, zeznania. Wiarogodność źródła historycznego. Stwierdzać wiarogodność czyjegoś podpisu. Kwestionować wiarogodność czyjejś informacji …   Słownik języka polskiego

  • dezawuować — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk Ia, dezawuowaćwuuję, dezawuowaćwuuje, dezawuowaćany {{/stl 8}}– zdezawuować {{/stl 13}}{{stl 8}}dk Ia {{/stl 8}}{{stl 7}} cofać swoje poparcie dla kogoś, kwestionować dane wcześniej upoważnienie w jakiejś sprawie, nie… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”